Ziek maakt arm

Ik ben een jonge vrouw met een hogere opleiding en had vroeger alles om gelukkig te zijn: een job die ik graag deed, een partner, een druk sociaal leven. Tot ik een aantal vage klachten kreeg die maar bleven aanhouden. Na enkele jaren werd eindelijk de juiste, maar harde diagnose gesteld: MS. Vrij snel kreeg ik te horen dat ik mijn werk (waar ik een goede fysiek voor nodig had) niet meer kon doen en belandde ik op invaliditeit. Ook mijn partner had zich zijn toekomst anders voorgesteld en verbrak de relatie. We waren niet gehuwd en ik kon dus geen aanspraak maken op enige vorm van alimentatie.
Daar zat ik dan: met mijn invaliditeitsuitkering van alleenstaande (nog geen 900 euro per maand) moest ik de huur van appartement betalen, alle onkosten, mijn autootje (dat gezien mijn beperkte mobiliteit mijn enige vrijheid is), voeding, kleren, de hoge kost aan medicatie en dokters... Als mijn geld op is, schiet er altijd nog een stuk maand over en moet ik dus terecht bij mijn familie om te kunnen overleven op een menswaardige manier. Steeds moeten ‘bedelen’ vind ik bijzonder erg en het tast mijn waardigheid aan, ik heb ten slotte niet gevraagd om deze ziekte te krijgen. Met vrienden van vroeger eens gaan eten of een pint pakken zit er om financiële redenen niet meer in. Ik raakte dus ook snel in een sociaal isolement. Als jonge alleenstaande is dit verschrikkelijk. Ik kan nog behoorlijk wat, maar heb er het geld niet voor. Stilaan ben ik echter uit dit isolement gekropen, met steun van o.a. de MS-liga en de Ariadnewerking van Ziekenzorg. Ik ben nu stilaan een nieuwe kennissenkring aan ’t opbouwen. Het is wel helemaal van nul beginnen.
Daarnaast valt het mij zwaar om tijdens mijn zoektocht naar tegemoetkomingen geconfronteerd te worden met instanties die allemaal iets anders zeggen. Ze spreken mekaar soms gewoon tegen. Onjuiste informatie heeft voor mij al heel wat verstrekkende financiële gevolgen gehad.

Terug