< Terug naar De beleving van het ziekzijn
Was alles maar terug zoals vroeger
Was alles maar terug zoals vroeger…Ik ben een jonge vrouw van 26, sinds 2006 heb ik de diagnose Fibromyalgie. Mijn leven is totaal anders dan wat ik me had voorgesteld toen ik op men 19 de afstudeerde als bejaardenhelpster.. Ik zat toen vol energie, was eigenlijk nooit ziek (op af en toe een verkoudheid na) en zag het helemaal zitten om als verzorgende te beginnen werken…
Helaas heeft mijn toekomst daar anders over beslist…
Een jaar later werd ik het slachtoffer van een aanranding en sinds toen is mijn leven totaal veranderd.. Ik kreeg problemen met maag en darmen waardoor ik enorm veel afviel, en waardoor ik ook de studies die ik graag na mijn middelbare opleiding had voltooid heb moeten stopzetten.
Ik vond werk in een rusthuis, waar ik een hoop toffe collega’s had, helaas liep ik bij het tillen van een oude dame een polsletsel op, ik ben nog verschillende maanden zo blijven verder werken, tot een operatie zich opdrong.. Ondertussen wilde ik ook gaan samenwonen met men vriend , en besloot ik men werk in dat rusthuis op te zeggen om na men operatie terug een job te zoeken in de buurt waar men vriend en ik zouden gaan wonen.
Spijtig genoeg kreeg ik na de operatie het slechte nieuws dat werken in de zorg er niet meer inzat voor mij. De aanranding waar ik het eerder over had lag ondertussen drie jaar achter mij maar ik had er nog nooit met iemand over gepraat, ik merkte dat dat emotioneel ook steeds moeilijker werd om te dragen… Dit heeft uiteindelijk in 2004 geleid tot een ziekenhuis opname van een half jaar, dit was voor mij emotioneel een heel zware periode. Ik heb het trauma emotioneel kunnen verwerken, maar het leek wel of men lichaam niet meer meewilde..
Ik had heel veel last van men maag en darmen, er werd ook een zweer in mijn maag vastgesteld en ik bleek ook te leiden aan prikkelbare darm syndroom (pds) en chronische sinusitis.. Ik was ook constant heel moe en had elke dag spierpijn… Ik probeerde te werken eerst voltijds dan halftijds, maar dat lukte me niet meer.. Ik heb geprobeerd te herscholen maar ook dat was zelfs in halftijds onderwijs te zwaar… Ik heb op verschillende plaatsen moeten uitleggen wat er mis met me was (als ik weer eens eens een job of opleiding op moest zeggen), ik heb me heel dikwijls slecht begrepen gevoeld, het gevoel gehad dat mensen mij maar een “flauw Mieke” of een “aansteller” vonden… Dit heeft me al heel veel pijn gedaan, ik zou niks liever willen dan voltijds kunnen werken, maar mijn lichaam wilt niet mee…
Na tal van vitamine kuren heeft de huisarts op mijn vraag beslist bijkomende onderzoeken te laten doen, hieruit is naar voor gekomen dat ik aan fibromyalgie lijd…
Sinds vorige maand (november 08) ben ik 66 procent invalide verklaard, dit was voor mij op deze moment de enige oplossing die ik nog zag. Ik sta ten laste bij men echtgenoot en ik al mijn medische kosten zou ik moeten kunnen betalen van amper 300 euro per maand, als ik mijn man niet zou hebben zou ik dus genoodzaakt zijn terug bij men ouders te gaan wonen…
Ik zit ook met twijfels over de toekomst bv naar kinderen toe ik zou er graag hebben, maar vraag me af of het wel haalbaar zal zijn enerzijds met mijn ziekte en anderzijds als ik aan de financieele kant denk…
Ik heb hier zelf niet om gevraagd, maar toch heb ik het gevoel dat ik door de maatschappij bekeken word als iemand die misbruikt maakt van het systeem, iemand die lui is en profiteert van andere mensen… Een aanranding meemaken is absoluut niet leuk maar ik heb nu soms het gevoel dat ik voor de rest van men leven op de strafbank zit, omdat men lichaam helemaal in overdrive is gegaan en niet meer functioneert als vroeger… En de hele wereld lijkt wel een oordeel over me klaar te hebben…
Ik wil soms echt dat alles weer was al vroeger, een leven zonder pijn en zonder zorgen…