< Terug naar De beleving van het ziekzijn

Veroordeeld tot levenslang

Ik spreek voor mezelf, ik ben al iets meer als 9 jaar chronische pijnpatiënt. Wat “vliegt” de tijd, ongeveer 5 jaar nu lijd ik al aan fibromyalgie met afwisselende periodes van chronische vermoeidheid.
Een mens kan nog veel, als je niet wordt geboycot door allerlei wettelijke regelingen; De maatschappij eist dat we permanent “beschikbaar” zijn. Deze “regeling” is voor mensen met een chronische ziekte “onhoudbaar” er moet een speciaal werkstatuut opgericht worden dat mij of “ons” de mogelijkheid bied om mijn “maatschappelijke” verplichtingen in te kunnen vullen indien mijn lichaam dit aankan.
Ikzelf heb nog het voordeel dat ik niet een “onmogelijke” gezinslast moet dragen.
Wat ben je met een hogere opleiding als de maatschappij er geen “richting” aan durft te geven?
Een woon –werkomgeving is voor mij de ideale oplossing om al mijn “tekortkomingen” in te lossen, de verplaatsing naar en van het werk of zelf naar de winkel, houdt ik op sommige dagen wel voor bekeken.
Onze ziekte is niet “zichtbaar”, meestal zijn we er nog goed uit, geen mens durft te vermoeden dat je elke milliseconde pijn leidt.
We moeten verder, laat het leven nog de moeite waard zijn;
Voor veel mensen met een chronische ziekte is het leven geen “beloning” meer, het duurt te lang, en er is geen “verbetering” in zicht.
Veroordeeld tot “levenslang”, is in de rechtszaal een vonnis dat nog in hoger beroep kan aangetekend worden. Bij chronisch zieken is dit het “einde”, er is geen “hoger beroep” meer mogelijk.
Het is “definitief”, voor mij was het alleszins een hele schok, veel van mijn “toekomstplannen” zijn in het water gevallen.
Eeuwig “vrijgezel” of niet? Met deze “vraagstelling” had ik het ook moeilijk mee.
Een “partner” vinden is voor “gezonde” mensen in deze tijden al heel bizar.
Een “bevredigend” liefdesleven, vergt veel energie. Het is meestal “erger” dan in de gevangenis een relatie onderhouden. de persoon waar je zielsveel van houdt komt misschien over vijf jaar weer vrij, Jij bent immers voor het leven veroordeeld, en je “lief” weet dat.
Geef ons een duidelijk “wettelijk” arbeidstatuut dat op meer erkenning en begrip kan rekenen van de bevolking, dan op ziekenkas of arbeidsongeschikt, invaliditeit, stempelen of zelfs mensen die van pure druk uit de omgeving in de “psychiatrie” belanden (als je het niet gelooft, ga dan maar eens praten met de verpleging van de psychiatrische instellingen, zij kunnen je exact vertellen hoe dat het in sommige Belgische gezinnen er aan toe gaat. (om schandalen te vermijden, en hun status te behouden wordt het “familielid” gestraft, en opzijgeschoven, “omdat dit het beste is voor de familie” deze hypocriete handelingen en beslissingen worden “elke” dag genomen.
Voor dat je oordeelt; kijk eerst eens naar jezelf als dit je zou overkomen, hoe machteloos je bent tegen de oordelen en verwerping die uw medemens met je zal doen; dit geeft een zeer “realistisch” beeld hoe jezelf wilt “behandeld” worden.
Allen, nog een vreugdevol en gelukkig leven toegewenst omringd door familie en vrienden die je wel “steunen” in je zoektocht naar voldoening.