Poetshulp bij opname in het ziekenhuis

Ik ben I., lijdend aan fybromyalgie, spasmofolie en artrose, alsook twee heupprotheses.
Ben gehuwd met M., MS-patiënt.

In augustus 2008 had ik de eerste keer contact met mevr V. van het OCMW, met de vraag voor poetshulp omdat ik moest geopereerd worden.
Eind september heb ik de datum bevestigd wanneer de operatie zou doorgaan (27 oktober).
Begin oktober kreeg ik bericht dat op 13 oktober S. zou komen poetsen. Ze was een heel lieve en correcte poetshulp, die zei dat ze tot eind december bij ons zou blijven.
Ze zou om de twee weken een halve dag komen.
24 oktober, drie dagen voor mijn operatie kregen we telefoon dat S. niet meer kwam want dat ze al de ganse week ziek was en tot eind december afwezig zou zijn, en dat er niemand anders beschikbaar was.
Na wat over en weer gepraat zou er dan toch een zekere N. komen, maar op een moment dat mijn man vaste afspraken heeft bij de kinesist. Hij heeft zijn afspraak daarvoor dan maar afgezegd, want iemand nieuw en vreemd in huis voor de eerste keer zagen we niet zitten.
Ik had bij mijn vertrek naar het ziekenhuis een briefje achtergelaten met taken voor de nieuwe poetshulp, maar volgens mijn man deed ze toch andere dingen, zoals bijvoorbeeld de slaapkamer kuisen, wat niet gevraagd was.
Enkele dagen later moest mijn man een kopie maken voor CM, maar de printer werkte niet meer. Hij ontdekte dat de inktpatronen uit de printer waren genomen, op zo’n manier dat de printer beschadigd was.
Tussen het moment van het poetsen en de vaststelling van de schade aan de printer was er niemand anders in huis geweest.
Ik heb vanuit het ziekenhuis gebeld naar Mevr V. van het OCMW, maar ze geloofde me niet en toen heeft mijn man aangifte bij de politie gedaan.
Op 6 november wou mevrouw V nog eens praten met mijn man, hij is er de hele dag voor thuis gebleven, maar heeft niemand gehoord of gezien.
De volgende keer dat er moest gepoetst worden is er niemand komen opdagen, geen telefoontje, niets.
Mevr V ging nog eens komen praten, mijn man weer speciaal thuisgebleven, weer niemand gezien of gehoord.
Ik heb haar dan vanuit het ziekenhuis opgebeld, en kreeg als antwoord dat het toch geen zin had en dat er met mijn man niets meer te regelen viel zo lang na de feiten.
Volgens haar heeft mijn man het zelf gedaan en is het vergeten.
Ze wou geen andere meisjes meer sturen omdat die dan ook van diefstal zouden worden beschuldigd. En op enige schadevergoeding moesten we niet rekenen, want volgens haar had de politie de zaak onontvankelijk verklaard.
Ze zou kunnen zorgen voor hulp als ik terug uit het ziekenhuis kwam, waar ik bijna 7 weken ben geweest. Ondertussen moest mijn man zijn plan maar trekken.
Ik heb bedankt voor haar diensten en heb ingelegd.

Mijn man is uitleg gaan vragen bij de politie, en die hebben gezegd dat de zaak nog lopende was, en ze nooit aan Mevr V uitleg zouden geven over een lopende zaak.

Mevr V. is nooit bij ons thuis geweest, heeft ons nooit ontmoet, mag ze zo maar een oordeel over ons vellen?

In december ben ik naar het diensthoofd van het OCMW geweest om over onze zaak te praten.
Die zou praten met mevr V, maar ik zag zo dat ze ons niet geloofde.

Dezelfde dag heeft mevr V wel beloofd dat ze voor hulp zou zorgen, maar dan wel elke week 4 uur in plaats van om de 14 dagen zoals we gevraagd hadden (om financiële redenen). En ook op een moment dat we beiden een vaste afspraak hebben bij de kinesist.
Ze zou het even uitpuzzelen, maar nu, enkele weken later hebben we nog niets van haar gehoord!

Wat heeft onze vraag om hulp bij het OCMW ons opgebracht?
- heel veel stress
- verlies van vertrouwen in het OCMW
- het nodige geloop en telefoontjes (niet gemakkelijk voor chronisch zieke mensen)
- Veel onkosten, te veel aangekochte dienstencheques
- Aankoop van een nieuwe printerscanner (gekregen trouwens van onze kinderen)

I en M

Terug