< Terug naar De beleving van het ziekzijn
Onbegrip kwetst diep
Ik ben een CVS-patiënt en lijd dus aan een zogenaamde beschavingsziekte. Mijn klachten dateren vanuit de tijd dat deze aandoening nog zeer weinig gekend was. Ik heb een ware kalvarietocht langs dokters en specialisten achter de rug die allen, die uiteindelijk allemaal, met de handen in het haar, beslisten dat er geen lichamelijke oorzaak te vinden was en me doorverwezen naar de psychiatrie. Ook daar geen baat natuurlijk. Uiteindelijk ben ik zelf beginnen zoeken en heb ik zoveel mogelijk info verzameld. Via het internet stuitte ik op de perfecte beschrijving van mijn klachten en ben ik daarmee naar de dokter gestapt. Na de nodige onderzoeken (CVS stond toen al een beetje op de kaart) bleek ik het bij het rechte eind te hebben en ben ik terecht gekomen bij de juiste specialisten.Wat mij doorheen die jaren vooral zwaar viel, is dat alle mogelijke controledokters waar ik langs moest (ik was ambtenaar en moest dus een ander circuit volgen dan de gewone werknemers) elkaar voortdurend tegenspraken en soms regelrecht ingingen tegen de diagnose van de behandelende specialist. Hiertegenover sta je zo machteloos! Het steeds weer op controle moeten en de angst en onzekerheid over wat er nu weer uit de bus zal komen levert massa’s stress en spanning op, wat mijn aandoening zeker niet ten goede komt!
Ook tegenover de kijk van de maatschappij over CVS sta je machteloos. Wie mij ziet, kijkt naar een ‘boom van een vent’, maar weet niet welke energie het me kost om ook maar een wandeling te maken. Ik weet wat onbegrip van de omgeving is, ook vanwege de directe omgeving. Toen ik ooit meedeed aan een wedstrijd van de krant om het leukste terrasje van de stad uit te kiezen, won ik een prijs en werd vermeld in de bewuste krant. Mijn oud-collega’s reageerden hierop smalend: “Werken kan hij niet, maar op terrasjes zitten wel.” Dit kwetst diep.