< Terug naar De beleving van het ziekzijn

Mijn leven,mijn verhaal.

Mijn leven neerschrijven gaat niet zo maar 1,2,3,..daarom even voorstellen.'k Ben de oudste van 7, dus een beetje een moederke van jongs af aan. 'kWas 17 toen ik Fons leerde kennen, en 20 toen we trouwden. We kregen 3 zonen, waarvan 2 reeds getrouwd en 1 kleinkindje,Sybe, en een tweede op komst...
Das zo fantastisch om te beleven, je bent precies in de zevende hemel...maar Ik ging jullie vertellen over m'n leven, en meer bepaald de minder leuke kant....
Ik werkte, gaf catechese, was in zwemclub en atletiek actief als lesgeefster en sporter, huisbezoekster van ziekenzorg reeds meer dan 20 jaar nu, gemachtigd opzichtster, werkzaam in parochie, kortom een bezige bij,en daar deed ik mijn huishouden nog bij...

Maar , en nu dus mijn verhaal. Het niet kunnen,maar toch willen, begon op mijn 37ste ongeveer, voordien wel regelmatig kine, maar toch, deed ik mijn huishouden...
Ik werd geopereerd aan een discus hernia, had 1 verlamde arm, vandaar met spoed geopereerd in middelheim, door dr. D., dinsdag operatie, en zondags deed onze jongste, Koen, zijn plechtige Kommunie, k zal het nooit vergeten...
Maar na veel revalidatie, dag en nacht was ik bezig, werd ik na een half jaarke weer mobieler, wil zeggen, kon ik mijn twee armen weer wat gebruiken.
Mijn armen zijn echter nog jaren lastige klanten, er zit geen kracht in,maar wel pijn,maar deze dame vechtte voort, het moest lukken,...
Weer aan het werk, ander weliswaar, maar ik was bezig, een half uurke, rust, en dan weer een half uurke, voelde me weer nuttig, en ja, ik beleefde veel vreugde,liefs aan dit werk,. Vele mensen door leren kennen, ook vele vrienden gemaakt.
Mijn revalidatie speelde zich heel veel in het water af, zwembad, bad, oefeningen voor armen,benen, enz...Ik kwam vooruit, kon terug een beetje zwemmen, voelde me als een vis in het water,...
Rond mijn 40ste, na 2jaar bijna steeds sukkelen met de menstruatie, dan deze en gene pillen, is mijn baarmoeder eruit gehaald, wat een opluchting, wat een zalig gevoel!! 'k Kon haast niet geloven dat 'k nooit meer bijna alle dagen met bloedverlies zou zitten,want mijn baarmoeder was kapot, bleef maar aanmaken,..
Ze voorspelden dat ik sterker zou worden... Leerde weer leven, ontspannen, werken, genieten...maar, de éne blessure, ontsteking kwam en dan weer een andere, en ja, waarom altijd pijn, altijd zo moe.. 'k zou toch toch sterker worden, maar ik vocht verder, tot op mijn 49ste jaar...een zware depressie het gevolg was... moe gestreden, steeds pijn, niets meer kunnen, vele onderzoeken, maar geen echte oorzaak, buiten m'n nek, en geblokkerde zenuwbanen in voet, kon daardoor niet meer gaan, kon niets meer dan liggen huilen, en ja, opgenomen na een onderzoek via spoed, klina in de A-afdeling.
Vooraleer ik geloofde dat ik een depressie had was veel babbelen en luisteren nodig..nu ja, we moesten er het beste van maken, hoewel ik boos, kwaad was, huilde omdat mij alles afgenomen werd, zelfs het luisteren naar andere mensen, patienten die échte vrienden werden...
'k wilde geven, 'k wilde leven...maar altijd pijn en zo moe...ziek van het moe zijn..
Mijn 50ste verjaardag was bijzonder, speciaal, zal deze nooit vergeten... 'k maakte roosjes,honderd of meer, zoals ik ze in klina met de bezigheidstherapie leerde maken...Iedereen die kwam, of die ik ontmoette kreeg een roosje, en ja, alle roosjes kregen een thuis, had een kaartje aan het roosje gehangen, met de tekst, 50 en nu ten volle leven, blij dat jij er bent voor mij..!
.Dit heb ik kunnen waarmaken omdat er mijn gezin, mijn man en kinderen er voor me waren als steun. Zij waren er met begrip, stilte, woorden, maar vooral knuffels en veel geduld... Er waren ook enkele trouwe, speciale vrienden...
Marga die ons huishouden mee beredderde, maar ook mijn ouders, die er voor me waren met liefde, en ja, het er zijn als het nodig was...Onze oudste zoon Jan trouwde, en een jaar later onze Wim.. voelde me machteloos omdat ik er niet voor hen kon zijn, kon helpen,miste dit zo, wilde een goede moeder zijn, geen zeur, geen lastpak,..dankzij medicatie, kine, dokters, enz... is deze tijd voorbij gegaan... de trouwfeesten goed mee kunnen maken, met medicatie, maar we waren er, en hoe...Ze waren zo mooi!!
Neem nog steeds medicatie, na vele onderzoeken, hebben ze gevonden dat ik fibromyalgie, en cvs heb.. Er staat een naam op, en toch ben ik nog steeds een leeuw (horoscoop) een vechterke...
Heb sinds mijn depressie een kinesist, Vincent, die naar heel mijn lichaam kijkt, en naar me luistert, krijg ook voetreflexie.. kan er mijn verhaal kwijt. Ik ben hem zo dankbaar! het klikte meteen met hem..en dat dankzij zijn woorden: Je kan niet teveel geven, want je krijgt er steeds meer voor terug!, het deed me zo goed, hij verstond me...
Ook ik heb mijn les geleerd, begrijp mijn man die reeds vele jaren spasmofilie heeft veel, en veel beter..'k zie hem nog steeds heel graag, hem en onze kinderen, schoon en kleinkinderen.

Wie ben ik nu?
Wel ik ben nog steeds May, met Fons reeds bijna 33 jaar getrouwd en nog steeds heel gelukkig, nog 1 zoon thuis, we wonen nu, verhuisd, in een klein, knus huisje "oosnesje" staat er op het raam.. onze twee honden, Mirza 14j, en Max10 jaar mis ik nog steeds,ze waren vrienden die je nooit vergeet.

1x per week geef ik nu turnen in het water, aan vele mensen,vrienden ondertussen, dans 1x per week, nu bijna een jaar, schilder gewoonlijk ongeveer 1x per week, en teken af en toe. Heb cursussen van eutonie gevolgd, na weekend eutonie is mijn arm vele beter, doe nog elke dag oefeningen daarvoor. Lees af en toe een boek uit de bib, en doe af en toe dus een cursus met ariadne sinds vorig jaar..ga af en toe een weekendje op bezinning, gekomen na mijn depressie, en ja, ben een trotse mama en omi.
Ondanks mijn ziek zijn bezoek ik af en toe nog enkele zieken, ze hebben er ook deugd van denk ik, want ze willen me nog niet missen, me nog niet kwijt...
Hoop van ganser harte dat mijn verhaal iets kan betekenen voor velen.

Eén ding wil ik nog zeggen: Ieder mens is uniek,ook een zieke!! vergeet dat niet, ook hij of zij wil leven, écht leven!
Wij zijn met zijn twee om te delen, lief en leed, het ziek zijn, maar ook het leven...Wens al degene die dit lezen, heel veel moed! heel veel liefde en begrip !! het ga je goed, liefs, May



schrijf hier nog een dichtje, dat ik zelf maakte bij een aquarelle van een roos met knop:

een roos
mijn leven was broos...
toen vond ik een roos..
Hij leerde me weer leven..
met hoofd, hart en handen,
zoals deze bloem met knop..
Zijn geduld raakt nooit op.
Blij met dat gevoel!
Mogen geven!
Mogen leven!
Dat wordt je nooit moe...
een roos wens ik je toe...
Mai V. G.

dank je wel, voor de kans van het neerschrijven, het doet toch wat met je..
groetjes,may