< Terug naar Problemen met een sterk verminderd inkomen door ziekte

krakendekarkassenopwielen

Ik noem Dammy en heb een "kapotte" rug sinds kindertijd, nu, na vele jaren zoeken en proberen (over)leven met pijn en nu, riolwagen, heb ik een website opgestart www.krakendekarkassenopwielen.be. Ziehier enkele voorbeelden van mijn teksten:
CHRONISCH ZIEKEN EN HUN CENTEN/ Een chronische ziekte is onvoorspelbaar in zijn evolutie, dat weet iedereen. Toch moeten ze leren hun miserie te anticiperen. Zoals de maatschappij vereist dat men aan zijn pensioen denkt eist ze van de invaliden een spaarpot te hebben om op 20/30/40/? - jarige leeftijd hun progressieve kreupelheid te bekostigen. Ooit al iemand aan gedacht dat iemand met een chronische ziekte ook steeds een onvoorspelbare carrière heeft en dus weinig kansen tot het opbouwen van een spaarpot? Wij, die lijden aan bindweefselziekten hebben jaren een fortuin verloren aan behandelingen, ziekenhuisopnames, medische fouten, dure medicatie, onbetaalbare hulpmiddelen....

De attesten die "bewijzen" hoeveel pijn je hebt en kan verdragen bepalen je percentage van invaliditeit. Het resultaat is dat de moedigen aan het "kortste eindje trekken" en met 66% invaliditeit net niet creperen van de honger en zeker de nodige medicatie, hulpmiddelen en verzorging niet kunnen betalen.
Ik ben nu erkend als 80% invalide, na vijf jaar te overleven met 66%, wachtend op een degelijke diagnose die moest bewijzen dat ik al die tijd eigenlijk 80% verdiende. Dit verschil in procenten betekent ongeveer 400 euro per maand.
Het toppunt vind ik dat chronisch zieken geen recht hebben op een hospitaalverzekering. Waarom? Omdat alle problemen die men ooit krijgt automatisch beschouwd worden als veroorzaakt door de ziekte, zelfs als iemand je omver rijdt op straat.
Sommige wetgevingen kunnen een rare wending nemen. De Belgische gezondheidszorg is uitstekend (ik kan vergelijken met vier landen waar ik verbleef) maar de wetgeving heeft iets glibberigs.

Stigma

Volgens de maatschappij (de formulieren) ben ik "gehandicapt" en moet mijn huisarts bij alle in te vullen formulieren melden dat ik "mezelf kan vertegenwoordigen". Van zodra men de stempel "gehandicapt" heeft wordt men verondersteld niet meer voor zichzelf te kunnen denken.
Deze bureaucratische fout manifesteert zich ook op straat in het gedrag van onbekenden. Als je hen iets vraagt beginnen ze met hun armen te zwaaien alsof ze denken dat je doof of achterlijk bent ofwel spelen ze zelf alsof ze doof zijn.
In vijftig procent van de openbare toiletten op de Autostrades in Europa kan men de deur van de rolstoel WC's niet sluiten aan de binnenkant. Wij hebben dus geen recht op privacy, we worden verondersteld niet te weten of we voor onszelf kunnen zorgen of niet.
Mensen: "ik ben kreupel, daarom ben ik niet seniel of doof" denk ik dan, soms luidop.
Ik ging in het woordenboek zoeken welke definitie het best past:
"Kreupel": iemand met één been korter dan het andere of iemand die zijn benen niet goed kan gebruiken
"handicap" :- een belemmering, een hindernis bij het volbrengen van een taak of prestatie.
- een nadelige positie als gevolg van een lichamelijk of geestelijk gebrek.
"gehandicapt": - door gebrek, gemis in zijn bewegingen belemmerd, gehinderd, benadeeld
- ten opzichte van de medemens een minder gunstige positie.
"gehandicapte": iemand met een handicap, geestelijk of lichamelijk.
"dubbele gehandicapte": iemand met een geestelijke EN lichamelijke handicap.
"invalide": gedeeltelijk of geheel ongeschikt voor verdere arbeid of dienst tengevolge van een stoornis of gebrek veroorzaakt door ziekte, aandoening, ongeval.
Elkeen van die woorden duidt op een nadeel, een belemmering, een gebrek . Ze geven de invalide (= minder-valide) in elk geval het gevoel dat ze op de één of andere manier te kort schieten aan de verwachtingen van de validen. Men kan evengoed invalide zijn door gebrek aan kracht om bepaalde zware jobs uit te voeren als door bedlegerig en hulpbehoevend te zijn, geen enkel van deze woorden vermeldt de graad van zelfredzaamheid.

Na zeven jaar in een rolwagen heb ik veel geleerd hoe mijn zelfredzaamheid maximaal te houden en heb ik uiteindelijk veel steun gekregen van het Vlaams Agentschap voor personen meteen Handicap.

Ik wens al mijn lotgenoten het allerbeste in hun zoektocht om een even te leiden dat desondanks de beperkingen toch nog plezant en interessant blijft.

Vriendelijke Groeten,
Dammy