< Terug naar De zoektocht om de juiste informatie te verkrijgen

Kafkaïaanse parkeerplaats

Het stad is van iedereen, behalve dan voor mensen met een handicap. Ik ben 54 jaar, longpatiënte (die wacht op een dubbele longtransplantatie) en heb constant zuurstof nodig. De minste fysieke inspanning kost mij moeite en kan alleen gebeuren als ik mijn caddy met zuurstoffles meesleur. Een parkeerplaats voor gehandicapten, liefst zo dicht mogelijk bij mijn woonplaats, is voor mij een absolute noodzaak om mobiel te blijven. Zo kan ik mijn boodschappen zelfstandig blijven doen en in de mate van het mogelijke participeren aan het dagelijkse leven om tenminste niet sociaal uitgesloten te geraken. Ik woon op het Kiel in Antwerpen.

In 2004 verkreeg ik van GAPA een parkeerplaats als gehandicapte op een tiental meter van mijn deur. Weet u waar enige tijd later de container voor werken bij een buur werd gedeponeerd? Juist op mijn langverwachte parkeerplaats, en dit gedurende maanden. Niemand kon iets voor me doen.

Enige jaren later, tijdens de heraanleg van de Boomsesteenweg moest ik ondanks oproepen aan politie, GAPA en kabinet burgemeester de hele maand weer parkeerplaats zoeken. Die verhaalden mij naar de bouwondernemer van de werken. Het fijn stof door het slijpen en snijden van de voetpadtegels hebben ervoor gezorgd dat ik nu gebonden ben aan zuurstof bij inspanning. De werknemers weten maar al te goed dat ik met een stofmasker aan kwam smeken om een parkeerplaats.

Na de heraanleg werd mijn plaats onaangekondigd zo’n 20 à 30 meter verder verplaatst. Een buurman, intussen ook mindervalide, verkreeg alzo dadelijk na aanvraag een plaats voor gehandicapten. Tevergeefs drong ik herhaaldelijk aan bij GAPA en bij mobiliteit en verkeer om de plaatsen voor gehandicapten aan de overzijde te voorzien (kant SITO 5).
GAPA deed zelfs niet de moeite om de gehandicaptenplaats blauw te schilderen, waardoor ze beter zichtbaar zou zijn voor andere bestuurders. Nochtans beloofde GAPA me per brief op 27 november 2007 dat de schildering zou gebeuren na heraanleg van de Boomsesteenweg. Gevolg: bijna dagelijks is de gehandicaptenplaats benomen door anderen zonder gehandicaptenkaart. Dagelijks dien ik de blauwe lijn te bellen en te wachten tot de politie komt, wat enige tijd kan duren, want dit heeft geen prioriteit.
Als de politie komt, wordt er af en toe geverbaliseerd, zelden getakeld. En wij gehandicapten moeten maar ergens anders reglementair gaan parkeren in een buurt waar er al bijna geen parkeerplaatsen meer zijn. Moeten wij dan onze energie blijven opgebruiken voor het behoud van onze plaats als gehandicapte bewoner terwijl we er recht op hebben? Dit ligt bij koninklijk besluit vast.

Drie maanden geleden werd een bouwkraan geplaatst op de Boomsesteenweg; drie keer raden waar? Inderdaad, op de gehandicaptenplaats. Zogezegd maar voor één maand. Terug herhaalde telefoons naar de politie, naar GAPA, die telkens maar naar elkaar verwezen of naar de verantwoordelijke van de werken, mails naar burgemeester Patrick Janssens. Ik werd er moedeloos van: de gehandicaptenplaats was weg en bleef weg. Verbodsborden om niet te parkeren voor en achter de bouwkraan waren er wel. Een bordje om een gehandicaptenplaats te voorzien was er echter niet.
Uiteindelijk heb ik het kabinet van de burgemeester en de ombudsvrouw gebeld en hen gewezen op het koninklijk besluit waarbij het een verplichting is om een plaats voor gehandicapte bewoners te voorzien. Vier dagen later werd aan de overzijde van de straat het zo welgekome bordje opgehangen. Politie en kabinet contacteerden me om zich ervan te vergewissen dat alles nu toch in orde was. Had GAPA dan uiteindelijk toch geluisterd naar mijn smeekbeden? De ontnuchtering volgde vrijdag 14 november laatstleden, nadat ik van een dokterscontrole thuiskwam. De bouwkraan was slechts een week verdwenen of het gehandicaptenbordje was verwijderd aan de overzijde. De vorige plaats (verder van mijn woning – waar de bouwkraan stond) werd terug in voege gebracht, doch de verbodsborden om er te parkeren in de week werden niet weggenomen. En weer waren de plaatsen benomen door personen zonder invaliditeitskaart.

Help! Terug bij af! Welk spel word hier gespeeld? Ik heb de moed en de kracht niet meer om weer langs alle officiële instanties te gaan en uiteindelijk terug naar af te worden verwezen. Misschien dat een artikel in de krant of op deze website wel iets uithaalt.