< Terug naar De beleving van het ziekzijn

Ik ben bang om niet meer te kunnen werken

Sinds 1997 ben ik pijnpatiënt: rugpijn net boven het bekken en tussen de schouders. Deze pijn straalt uit in één van beide benen tot in mijn kuit en geeft soms een voze dikke teen en vanuit de nek tot in de schouders en polsen en geeft soms voze duimen en wijsvingers.Diagnose: arthrose op de facetgewrichten van verschillende ruggewervels waardoor deze gaan kantelen, uitpuilen van de tussenwervelschijven naar de rug toe, kanaalstenose met druk op bepaalde zenuwen als gevolg.
Behandeling: GÉÉN, wel wat oefeningen om de rug en nek niet te laten verkrampen, en als de voosheid te lang aanhoudt: epidurale inspuitingen met cortisones om alles wat te ontzwellen.
Ik werk nog steeds in het onderwijs aan gehandicapten, maar ik ben begonnen in een industriële bakkerij. Alle bloem kwam binnen op paletten: de eerste zakken waren gemakkelijk te tillen maar de laatste die plat lagen... Op een nacht werken tilde ik tot 6 ton aan bloem, degen en brood. Later tuinbouw: aanleg en onderhoud en in de winter bosarbeid. Altijd buiten in weer en wind, altijd zwaar werk. Maar noch in de bakkerij, noch in de tuinbouw thuisgebleven voor mijn rug.
Dan overgeschakeld op onderwijs aan gehandicapten en na een vakantie in Zwitserland rugblokkage. Drie maanden thuis gezeten met een lichte dropvoet en een voze dikke teen. Na drie epidurale inspuitingen in de onderrug kon ik terug gaan werken.
Er werd toen een scan genomen en die wees uit : ruggewervels L5 en C5 gekanteld en vervormd: papegaaiebekken, vervormde tussenwervelschijven op boven en onderliggend niveau: wigvormig en uitstulpend naar het centrale kanaal, stenose van het centrale kanaal.
Sommige dagen neem ik Tramadol pijnstillers om het werk vol te houden. Meestal ga ik werken zonder medicatie te nemen.
Ik ben bang mijn werk niet meer te kunnen doen. Financiëel zou dit voor ons gezin een ramp zijn: ik heb te weinig anciënniteit om in onderwijs een goed statuut te krijgen. We zouden ongeveer 700 € per maand minder inkomen hebben en met drie studerende kinderen is zoiets ondenkbaar. Dus volhouden maar en hopen dat ik niet moet geopereerd worden om het een en ander vast te zetten in mijn rug.
Opstaan is eigenlijk HEL: alles doet pijn en dat vege lijf rechttrekken is moeilijk. Elke dag pijn en soms maar vier uur slapen per nacht maken het functioneren in mijn gezin soms heel moeilijk.
Maar ik geloof en dat geloof helpt me. Niet dat God een redder is, maar zijn Zoon, Jezus van Nazareth heeft geleden. Zal Hij niet naast me staan op die donkere nachten zonder slaap en vol pijn? Ik geloof dat Hij dan naast mijn bed staat en mij steunt. In zo'n God wil ik wel geloven. dat geeft mij troost.
Michel